تبلیغات
عاشورای حسینی

عاشورای حسینی
كل یوم عاشورا كل عرض عاشورا

گریه جنیان بر امام حسین(علیه‎السلام)

امام حسین علیه السلام

«و جلت و عظمت مصیبتك فى السموات على جمیع اهل السموات»؛ و بزرگ و عظیم شد بلاها و صدمات شما در آسمانها و بر همه اهل آسمانها.

 

گریه جنیان بر امام حسین(علیه‎السلام)

در كامل الزیاره از ابونصیر و از او از حضرت باقر(علیه‎السلام) روایت می‎كند كه فرمود: آدمیان و جنیان و مرغان و وحوش بر امام حسین(علیه‎السلام) گریستند بطوری كه اشك از چشمان آنها فرو ریخت .

در روایت "محفوظ بن منذر" است كه گفت مردى از بنى هاشم در "رابیه" كه اسم محلى است به من خبر داد كه از پدرم شنیدم، می‎گفت ما متوجه كشته شدن امام حسین(علیه‎السلام) نشدیم تا شب یازدهم محرم که با چند نفر نشسته بودیم. صدایى شنیدیم كه كسى اشعارى می‎خواند و راجع به كشتن امام حسین(علیه‎السلام) در كربلا گریه می‎كرد؛ ولى او را نمی‎دیدیم. به او گفتم خدا ترا رحمت كند تو كیستى؟ گفت من از جن‎هاى "نصیبین" هستم از حج مراجعت كردم و براى یارى كردن آن حضرت به كربلا رفتم ولى وقتی رسیدم كه آن حضرت را شهید كرده بودند.

نقل است که وی اشعاری در مصیبت حضرت سیدالشهداء(علیه‎السلام) می‎خواند و گریه می‎کرد.

در روایتی دیگر آمده است که برخی از جنیان که در واقعه بئر ذات العلم توسط امیرالمومنین مسلمان شده بودند برای یاری امام حسین(علیه‎السلام) به کربلا رفتند، اما امام اجازه‎ی جنگیدن به ایشان ندادند و ایشان پس از شهادت حضرت، مجلس عزا و ماتم برپا نمودند.

 

عزاداری آسمانها

در كامل الزیارات از امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) روایت می‎كند كه در "رحبه" كوفه این آیه مباركه را تلاوت می‎فرمود: "فما بكت علیهم السماء و الارض و ما كانوا منظرین."

در مجمع البیان نقل می‎كند كه از ابن عباس نقل كردند كه آیا آسمان و زمین بر فوت كسى گریه می‎كند؟ گفت: بلى چون مؤمن از دنیا می‎رود، محل عبادت او در زمین و محل صعود عمل او در آسمان كه محل بالا بردن عمل او است؛ برای او گریه می‎كنند.

ناگاه امام حسین(علیه‎السلام) از درى از درهاى مسجد وارد شد فرمود: اما ان هذا سیقتل و یبكى علیه السماء و الارض. آیه شریفه "فما بكت علیهم السماء و الارض و ما كانوا منظرین" درباره هلاكت قبطیان و قوم فرعون است كه فوت ایشان را تحقیر می‎نماید به این كه آسمان و زمین بر ایشان گریه نكرد و اعتنایى بر مرگ ایشان ننمود. از مفهوم این آیه استفاده می‎شود كه اگر كسى مؤمن و خداپرست باشد آسمان و زمین بر مرگ او گریان شود.

در مجمع البیان نقل می‎كند كه از ابن عباس نقل كردند كه آیا آسمان و زمین بر فوت كسى گریه می‎كند؟ گفت: بلى چون مؤمن از دنیا می‎رود، محل عبادت او در زمین و محل صعود عمل او در آسمان كه محل بالا بردن عمل او است؛ برای او گریه می‎كنند.

انس بن مالك از حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) روایت می‎كند كه حضرت فرمود: "ما من مؤمن الا و له باب یصعد منه عمل و باب ینزل منه رزقه فاذا مات بكیا علیه"؛ هیچ بنده‎ی مؤمنی نباشد مگر آن كه براى او دو در باشد یكى جهت بالا بردن اعمالش و دیگرى برای پایین آمدن روزی او. و وقتی این بنده بمیرد این دو در، از عروج عمل و نزول رزق محروم می‎شوند و بر او بگریند.

مرحوم "سیدمهدى تبریزى"، در كتاب "ریاض المصائب" گوید كه ابن عباس در تفسیر آیه شریفه "فما بكت علیهم السماء و الارض" گفته وقتی پیغمبرى از دنیا می‎رود آسمان و زمین چهل سال بر او گریه می‎كنند و در رحلت امام چهل ماه، و در فوت عالم عامل، چهل روز اما در شهادت امام حسین (علیه‎السلام)، آسمان و زمین همیشه گریه می‎كنند .

در امالى و علل الشرایع از "میثم تمار" نقل می‎كنند كه به "جبله" گفت: اى جبله بدان كه حسین بن على(علیهماالسلام) شهید می‎شود و سید شهیدان خواهد بود و همچنین اصحاب او كه در كربلا شهید می‎شوند بر سایر شهدا برترى و مقام خواهند داشت .

اى جبله هر وقت نظر بر آفتاب كردى و آن را چون خون سرخ دیدى بدان كه حسین بن على (علیهماالسلام) كشته می‎شود. جبله گفت روزى از حجره خود بیرون آمدم آفتاب را بر دیوار قرمز دیدم چون بر خورشید نظر كردم رنگ او را غیرمعمولى دیدم گریه كردم و گفتم بخدا قسم كه حسین امروز كشته شد.

در امالى و عیون از "ریان بن شبیب" نقل می‎كند كه امام رضا(علیه‎السلام) فرمود كه آسمان‎هاى هفتگانه و زمین‎ها بر امام حسین(علیه‎السلام) گریستند.

وقتی پیغمبرى از دنیا می‎رود آسمان و زمین چهل سال بر او گریه می‎كنند و در رحلت امام چهل ماه، و در فوت عالم عامل، چهل روز اما در شهادت امام حسین (علیه‎السلام)، آسمان و زمین همیشه گریه می‎كنند .

"قرطبى اندلسى" در كتاب عقد از محمد بن شهاب زهرى نقل می‎كند كه گفت وقتى شام نزد عبدالملك مروان آمدم جمعى آنجا بودند، عبدالملك از آنان سئوال كرد كه آیا شما می‎دانید، روزی كه حسین بن على كشته شد در بیت المقدس چه اتفاقی افتاد؟ حاضرین جواب ندادند تا نوبت به من رسید. از من سئوال كرد گفتم اى خلیفه شنیده‎ام كه در روز شهادت حسین بن على(علیهما‎السلام) در بیت المقدس ‍ هیچ سنگى از زمین برداشته نشد مگر آن كه در زیر آن خون تازه‎اى یافتند.

 

جارى شدن خون از سنگ و درخت در روز عاشورا

- در كتاب ریاض الشهاده نقل می‎كند كه در یك فرسخى "موصل" محلى است كه آن را مشهد نقطه گویند و به این علت این نام را بر آن محل نهاده‎اند كه وقتی سرهاى شهیدان را با اسرای شام می‎بردند به هر شهری كه می‎رسیدند پیش از ورود خود، خبر می‎دادند كه شهر را آذین بندند و با استقبال بیایند. ولى به "موصل" كه رسیدند؛ خبر به حاكم موصل دادند كه شهر را آذین بندند. حاكم جمعى از عقلا و پیرمردان را جمع كرده و در این امر با آنها مشورت كرد و بالاخره قرار شد كه آنها را به شهر راه ندهند و در یك فرسخى شهر از آنها پذیرایى كنند.

در محل پذیرایى، سرها را بر نیزه‎ها نصب كرده بودند و در پاى یك سنگ بزرگى سر مطهر منور حضرت ابى عبدالله الحسین(علیه‎السلام) را بر سر نیزه زده و در كنار آن سنگ بر زمین زدند و در كنار آن، خونى از سر مطهر بر آن سنگ چكید و از آن تاریخ تا مدت‎هاى مدید هر ساله روز عاشورا از آن سنگ، خون تازه می‎جوشد و در آنجا مسجدى بنا شده و هر سال در روز عاشورا بسیاری از شیعیان در آن محل جمع می‎شوند و عزادارى مفصلى می‎نمایند تا در زمان عبدالملك مروان آن سنگ را از آنجا بردند و دیگر اثرى از آن ظاهر نشد.

- مرحوم دربندى در اسرارالشهاده نقل می‎كند كه در "زرآباد قزوین"، درخت چنارى است كهنسال كه همه ساله ظهر عاشورا ناله‎اى از آن درخت بر می‎آید و از شاخه‎اى از آن درخت خون می‎ریزد و مردم از اطراف به آنجا آمده، و عزادارى و گریه و زارى می‎کنند.

مرحوم "حاج شیخ على اكبر نهاوندى" نقل می‎كند كه قضیه این درخت را من از عالم جلیل جناب آقا یحیى كه از نواده‎هاى مرحوم "وحید بهبهانى" بود شنیدم؛ می‎فرمودند من خودم آن درخت را دیدم و روز عاشورا به زیارت آن رفتم .

- در "دارالسلام" عراقى نقل می‎كند كه وقتى عالم جلیل آقاى سیدمهدى، پسر مرحوم آقا سیدعلى صاحب ریاض در كربلا مریض شد دو نفر از علما را كه یكى "شیخ محمد بن صاحب فصول" و دیگرى "حاج ملاجعفر استرآبادى" كه هر دو از علمای بزرگ كربلا بودند در سرداب مقدس حسینى فرستاد كه قدرى از خاك قبر آن حضرت برداشته براى شفای آن مرحوم بیاورند. آن دو عالم بزرگ غسل كرده، لباس احرام پوشیدند وارد سرداب شده و قدرى از تربت را با آدابی خاص، برداشته آوردند.

در امالى و علل الشرایع از "میثم تمار" نقل می‎كنند كه به "جبله" گفت: اى جبله بدان كه حسین بن على(علیهماالسلام) شهید می‎شود و سید شهیدان خواهد بود و همچنین اصحاب او كه در كربلا شهید می‎شوند بر سایر شهدا برترى و مقام خواهند داشت .

قدرى از آن خاك را یكى از محترمین كربلا گرفته در میان كفن تهیه شده برای مادرش، گذاشت. گفت اتفاقا در یكى از روزهاى عاشورا به آن كفن نگاه كردم دیدم رطوبتى دارد، كفن را باز كردم دیدم آن خاك، خون شده و كفن را خونابه نموده است. روز یازدهم باز نگاه كردم به حالت اول درآمده و ابدا اثر رطوبتى در آن نبود.(1)

 

مختصری از مصائب واقعه کربلا

در اینجا سوالی مطرح می‎شود و آن این که چرا این مصیبت اینقدر سنگین است؛ تا جایی که آسمانها و زمین هم مصیبت زده هستند؟!

باید گفت که در واقعه کربلا، فجیع‎ترین جنایت‎ها دیده می‎شود. گرچه مدت زمان جنگ کم است اما، انواع و اقسام جنایت‎ها رخ داده است که البته بزرگترین نوع آن اینست که این جنایات بر امام معصوم وارد شده است. شهید مطهری در این باره می‎گوید:

"یک وقت حساب کردم و ظاهرا در حدود بیست و یک نوع پستی و لئامت در این جنایت دیدم و خیال نمی‎کنم در دنیا چنین جنایتی پیدا بشود که تا این اندازه تنوع داشته باشد."(2)

در کربلا از کشتن نوزاد شش ماهه هم صرفنظر نکردند؛ چنانکه شهید مطهری(ره) درباره دنائت لشکر عمر سعد می‎نویسد:

1- منع آب، نه تنها بر حریف؛ بلکه بر اطفال و کودکان .

2- کشتن اطفال، خصوصا در برابر دیدگان مادر و خواهر و عمه نظیر قضیه طفلی که دو گوشواره داشت.

3- برهنه کردن بدن امام حسین(علیه‎السلام) به طمع در لباس‎های آن حضرت.

4- ریختن به سر زنان و کندن زیورآلات از آنها .

5- سنگباران و تیرباران کردن یاران امام .

6- شماتت‎های نیشدار و گزنده.

7- سر شهید، به گردن اسب آویختن .

8- دشنام دادن .

9- اسب تاختن بر بدن مطهر امام .

10- تنگ گرفتن بر اسیران و زدن آنها و سوار کردن آنها بر شتران بی جهاز .

11- غل و زنجیر کردن بیمار(امام سجاد علیه‎السلام)

12- رو برو کردن سرهای شهدا با اسراء .

13- به اسیران جای بد دادن.

14- شماتت اسیران داغدار .

15- جسارت به سر مقدس و دندان‎های مقدس امام .

16- کشتن زن در کربلا .

17- آتش زدن خیمه‎های اهل بیت(علیهم‎السلام)

18- غذا ندادن به اطفال .(3)

مرحوم دربندى در اسرارالشهاده نقل می‎كند كه در "زرآباد قزوین"، درخت چنارى است كهنسال كه همه ساله ظهر عاشورا ناله‎اى از آن درخت بر می‎آید و از شاخه‎اى از آن درخت خون می‎ریزد و مردم از اطراف به آنجا آمده، و عزادارى و گریه و زارى می‎کنند.

مگر می‎توان این همه جنایت و مصیبت را شنید ولی بزرگی آن را درک نکرد؟ مگر ممکن است چنین مصیبتی بر عزیز پیامبر و حضرت زهرا و حضرت علی(علیهم‎السلام) وارد شود و انسان را اندوه و غصه فرا نگیرد؟

امام صادق(علیه‎السلام) می‎فرماید: چرا به زیارت قبر امام حسین(علیه‎السلام) نمی‎روید؟ به درستی که در آنجا چهار هزار فرشته هستند که تا روز قیامت بر او می‎گریند؟

و اینها شدت و بزرگی مصیبت را می‎رساند.

 

اللهم ارزقنا زیارة الحسین(علیه‎السلام) فی الدنیا و الاخرة .

.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

نویسندگان
نظر سنجی
نظر خود را در مورد وبلاگ بگویید







صفحات جانبی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب

كد نوحه

كد مداحی



برای نمایش تصاویر منتخب  كلیك كنید