تبلیغات
عاشورای حسینی

عاشورای حسینی
كل یوم عاشورا كل عرض عاشورا

گریه ی حیوانات در عاشورا

آسمان

«و جلت و عظمت مصیبتك فى السموات على جمیع اهل السموات»؛ و بزرگ و عظیم شد بلاها و صدمات شما در آسمان ها و بر همه اهل آسمان ها.

 


در فرازی دیگر از زیارت عاشورا می‎فرماید: "و اعظم رزیتها فى الاسلام على جمیع اهل السموات و الارض."

پس در این عبارت اهل زمین اضافه شده از این چند عبارت نتیجه می‎گیریم كه مصیبت شما بر اهل زمین و آسمان سخت و مشكل بوده كه آنها را به حالت تاثر و سوگوارى در آورده است. بیان این مطلب در سه فضل ذكر خواهد شد.

 

فصل اول: در اثبات شعور براى موجودات عالم

از آیات و روایات بسیارى استفاده می‎شود كه موجودات عالم شعور و فهم دارند كه بسیارى از مطالب را درك می‎كنند.

حق تعالى می‎فرماید: "و لقد اتینا داود منا فضلا یا جبال اوبى معه والطیر" (سبا/ 10)؛ به كوه ها و طیور گفتیم كه با داود تسبیح بگویند ما از فضل و كرم خود به داود نبى عطایاى بسیارى بخشیده از جمله به كوه ها و پرندگان امر نمودیم كه با نغمه‎هاى داودى هماهنگ شوند و هر وقت او به تسبیح و استغفار مشغول شود شما نیز با او موافقت كنید.

هر زمان داود در بیابانى عبور می‎نمود زبور را با لحن خوش داودى می‎خواند و تمام پرندگان و درندگان تحت تاثیر صوت او واقع شده با او همنوا گشته به تسبیح و تقدیس خداوند مشغول می‎شدند و نیز می‎فرماید: "و سخرنا مع داود الجبال یسبحن و الطیر و كنا فاعلین"(انبیاء/79) كوه ها و مرغان را مسخر داود گردانیدیم و با او تسبیح گفتند اگر بنا باشد كه براى كوه و پرندگان شعور و فهم و استعداد نباشد چگونه با داود پیغمبر تسبیح می‎گویند؟ معلوم می‎شود آنها هم خدا را شناخته‎اند.

در آیه دیگر می‎فرماید: "یسبح الله ما فى السموات و ما فى الارض الملك القدوس العزیز الحكیم." (الجمعه/1)

در آیه دیگر می‎فرماید: "یسبح لله ما فى السموات و ما فى الارض له ملك و له الحمد و هو على كل شى قدیر. (التغابن/1)

در كامل الزیاره از حارث اعور روایت می‎كند كه امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) فرمود: پدر و مادرم فداى حسین باد كه در بیرون شهر كوفه كشته خواهد شد، به خدا قسم گویا مى‎بینم كه جانوران بیابان از انواع وحوش بر سر قبر او گردن كشیده و بر او می‎گریند و از شب تا صبح براى او مرثیه می‎خوانند.

در آیه دیگر می‎فرماید: "یسبح له السموات السبع و الارض و من فیهن و ان من شىء الا یسبح بحمده و لكن لاتفقهون تسبیحهم. (الاسراء/44)

در این آیه حق تعالى بر سبیل تعظیم و اجلال و ثناى خود می‎فرماید: آسمان هاى هفتگانه و زمین و هر كس در آسمان ها و زمین است، به تنزیه و تسبیح پروردگار مشغول می‎باشند و هیچ چیزى نیست مگر آن كه به ذكر و تقدیس و تنزیه خداوند و ستایش حضرت حق اشتغال دارد، ولى مردم تسبیح موجودات را نمى‎فهمند.

حضرت علی(علیه‎السلام) فرمود: بانگ خروس نماز اوست، بال بر هم زدن او ركوع و سجود می‎باشد.

از جمله زبان حال خروس در شب این است: "اذكروا الله ایها الغافلون"؛ اى مردم غافل، عمر گذشت خواب بس است برخیزید و خدا را یاد كنید.

البته این شعور درباره ی نباتات زیاد و در حیوانات خیلى بیشتر می‎باشد. خداوند درباره ی"هدهد" می‎فرماید: "وجدتها و قومها یسجدون للشمس من دون الله و زین لهم الشیطان و اعمالهم فصدهم عن السبیل فهم لا یهتدون" (النمل/ 24)؛ هدهد به حضرت سلیمان گفت: بلقیس را با تمام رعیتش یافتم كه خدا را از یاد برده و به جاى خدا خورشید را می‎پرستند و شیطان اعمال زشت آنان را در نظرشان زیبا جلوه داده و آنها را به كلى از راه خدا بازداشته تا هرگز به حق هدایت نشوند.

عجب اینست كه این حیوان به قدرى داراى شعور است كه وقتى انسان را مى‎بیند كه غیر از خدا را سجده می‎كنند و اطاعت شیطان را می‎نماید تعجب می‎كند و به حضرت سلیمان گوید: "الا یسجدوالله الذى یخرج الخباء فى السموات و الارض و یعلم ما تخفون و تعلنون الله لا اله الا هو رب العرش العظیم. (النمل/ 26)؛ چرا پرستش نكنند خدایى را كه پنهان را به عرصه ظهور آورده و بر نهان و آشكار خلق آگاه است در صورتی كه آن خداى یكتا كه جز او هیچ خدایى نیست پروردگار عرش با عظمت است و بی‎نهایت سزاوار پرستش است .

امام صادق(علیه‎السلام) فرمود: آنچه در آسمان و زمین است تا ماهیان دریا، براى طالب علم و و دانش، طلب آمرزش می‎نمایند.

 

فصل دوم: مصیبت اهل آسمان‎ها

از این عبارت زیارت معلوم می‎شود كه این كرات با عظمت كه در جوّ در حركت هستند و از آنها تعبیر به آسمان ها می‎شود داراى مخلوقاتى هستند كه تعبیر به اهل نموده و در فراز دیگرى دارد كه "على جمیع اهل السموات و الارض." پس از این دو عبارت معلوم می‎شود كه مصیبت حضرت سیدالشهداء(علیه‎السلام) به قدرى بزرگ است كه همه اهل آسمان ها و زمین را ناراحت نموده است به طوری كه آسمان و زمین و موجوداتی كه در این دو زندگى می‎كنند، گریان می‎شوند.

 

آیات قرآن در مورد اهل آسمان ها

در سوره نحل می‎فرماید: "ولله یسجد ما فى السموات و ما فى الارض من دابة و الملائكة و هم لا یستكبرون یخافون من فوقهم و یفعلون ما یؤمرون"؛ هر چه در آسمان ها و زمین است از جنبندگان و فرشتگان همه بى هیچ تكبر و با كمال تذلل به عبادت خدا مشغول اند و تمام موجودات از خدا كه فوق آنها است می‎ترسند و به هر چه مامورند اطاعت می‎كنند.

در كامل الزیاره از ابن عباس نقل می‎كند كه اول ملكى كه خبر قتل امام حسین (علیه‎السلام) را براى حضرت رسالت آورد جبرئیل بود كه با بال هاى گشوده گریه كنان و صیحه زنان آمد و این خبر را داد و قدرى از تربت حسینى را حمل كرده بود كه بوى مشك از او برمی‎خاست و فضا را معطر كرده بود.

راغب در مفردات القرآن گوید: لغت "دابه" برای تمامى حیوانات استعمال می‎شد گرچه در تعریفات دیگر به اسب اختصاص داده شده و روى هم رفته باید گفت "دابه" نام هر موجودیست كه راه می‎رود. در مجمع البحرین گوید: اختصاص "دابه" به اسب، عرفى است عارض و جدید و ریشه لغوى آن شامل تمامى حیواناتى است كه راه می‎روند.

از این آیه استفاده می‎شود كه خداوند در این كرات آسمانى موجودات زنده‎اى دارد كه در حركت اند و مسلما انسان هم جزو "دابه" می‎باشد زیرا او هم راه می‎رود.

    و در آیه ی دیگری می‎فرماید: "و ما من دابه الا على الله رزقها." مسلما انسان جزو "دابة فى الارض"

می‎باشد زیرا او هم روزى می‎خورد بلكه فرد شاخص دابه، انسان است پس در این كرات آسمانى موجوداتى از قبیل انسان و غیرانسان زندگى می‎كنند.

و منظور از سجده، خضوع و خشوع است نه این سجده‎ای كه ما در نماز به جا می‎آوریم. پس تمام موجودات آسمانى در برابر خداى بزرگ خاضع و خاشع اند.

 

شواهدى دیگر از روایات بر وجود عقلا در كرات آسمانى

در بحارالانوار از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) روایت می‎كند كه حضرت به امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) فرمود: یا على خدا هفت موطن را با تو به من نشان داد تا این كه می‎فرماید: موطن دوم معراج بود كه جبرئیل مرا به عالم بالا برد و تمام آسمان ها و زمین‎هاى هفتگانه براى من نمودار شد به طوری كه ساكنان و آبادكنندگان آنها را دیدم .

مسلما ساكنان و آبادكنندگان آسمان غیر از ملائكه می‎باشند.

 

فصل سوم: گریه اهل آسمان ها و زمین بر امام حسین(علیه‎السلام)

یكى از برجسته‎ترین آثار عاشورا، عزادارى و گریه بر امام حسین(علیه‎السلام) است كه این موضوع كم كم لباس مذهبى پوشیده و داراى اهمیت زیادى شده بلكه می‎توان گفت ركن اعظم مسایل اسلامى گردیده و ثواب و نتایجى كه در سایه این عمل نصیب مسلمین می‎گردد در هیچ كارى براى آنها میسر نیست . و روایات زیادى راجع به فضیلت گریه بر امام حسین(علیه‎السلام) و مجالس عزاى آن حضرت وارد شده است .

 

گریه ی ملائكه بر امام حسین(علیه‎السلام)

گفتیم همه موجودات و اهل آسمان و زمین بر آن حضرت گریان شدند از جمله، گریه ملائكه بر آن حضرت است كه برخی از روایات آن ذكر می‎شود.

شیخ صدوق در علل الشرایع از ابوحمزه ثمالى روایت می‎كند كه گفت: خدمت امام باقر(علیه‎السلام) عرض كردم:یابن رسول الله آیا همه شما قائم به حق نیستید؟ فرمود: بلى،گفتم: پس چرا فقط یك نفر از شما ملقب به قائم است؟

در كامل الزیاره حدیث مفصلى نقل می‎كند مشتمل بر این كه ملائكه حائر حسینى شب و روز گریه بر آن حضرت می‎كنند و فتور و سستى در این امر ندارند مگر در دو وقت. یكى وقت زوال و دیگر وقت طلوع فجر كه در این دو وقت با ملائكه آسمان كه به زیارت قبر حسین می‎آیند، گفتگو می‎كنند و از اخبار آسمان پرسش می‎نمایند.

فرمود: زمانی كه جد من حسین(علیه‎السلام) شهید شد ملائكه به درگاه خداوند نالیدند و به گریه بانگ و فریاد آوردند و عرض كردند: بارالها آیا از كسى را كه پسر پیغمبر تو را كه بهترین خلق تو می‎باشد كشت، دست بازداشتى؟ خطاب آمد: اى فرشتگان من آسوده باشید به عزت و جلال خودم قسم كه از این جماعت انتقام می‎كشم اگر چه بعد از امروز باشد. آنگاه امامانى كه از صلب امام حسین (علیه‎السلام) باید بیایند به ملائكه نشان داد و از جمله قائم آنان كه امام دوازدهم باشد، را به آنها بنمود در حالی كه آن حضرت ایستاده بود. پس فرمود با این قائم از آنها انتقام خواهم كشید بدین جهت آن حضرت را قائم گویند.

منظور ما از نقل این روایت این بود كه چون امام حسین(علیه السلام) شهید شد ملائكه گریان شدند و در درگاه الهى نالیدند و بانگ و فریاد برآوردند.

امام صادق(علیه‎السلام) فرمود كه روز عاشورا چهار هزار ملك نازل شدند تا یارى حضرت حسین (علیه‎السلام) را بنماید حضرت به آنها اذن نداده مراجعت كردند تا تكلیف خود را معلوم كنند. ولى مجددا نازل شدند. دیدند حضرت شهید شده آنگاه گردآلوده نزد قبر آن حضرت ماندند و پیوسته تا روز قیامت بر آن حضرت گریه می‎كنند و رییس آنها ملكى است به نام منصور. منصور نام هر كسی است که امام را زیارت كند آنها از او استقبال می‎كنند و چون با حضرت وداع كنند او را مشایعت نمایند و اگر مریض شود از او عیادت كنند و چون بمیرد و نماز بر او خوانند طلب مغفرت براى او كنند.

    در كامل الزیاره حدیث مفصلى نقل می‎كند مشتمل بر این كه ملایكه ی حائر حسینى شب و روز گریه بر آن حضرت

   می‎كنند و فتور و سستى در این امر ندارند مگر در دو وقت. یكى وقت زوال و دیگر وقت طلوع فجر كه در این دو وقت

   با ملایكه ی آسمان كه به زیارت قبر حسین(علیه السلام) می‎آیند، گفتگو می‎كنند و از اخبار آسمان پرسش می‎نمایند.

نیز در كامل الزیاره از ابن عباس نقل می‎كند كه اول ملكى كه خبر قتل حسین(علیه‎السلام) را براى حضرت رسالت آورد جبرئیل بود كه با بال هاى گشوده گریه كنان و صیحه زنان آمد و این خبر را داد و قدرى از تربت حسینى را حمل كرده بود كه بوى مشك از او برمی‎خاست و فضا را معطر كرده بود.

امام صادق(علیه‎السلام) فرمود كه روز عاشورا چهار هزار ملك نازل شدند تا یارى حضرت حسین (علیه‎السلام) را بنماید حضرت به آنها اذن نداده مراجعت كردند تا تكلیف خود را معلوم كنند. ولى وقتی مجددا نازل شدند دیدند حضرت شهید شده آنگاه گردآلوده نزد قبر آن حضرت ماندند و پیوسته تا روز قیامت بر آن حضرت گریه می‎كنند.

گریه و ناله وحوش بر امام حسین(علیه‎السلام)

در كامل الزیاره از حارث اعور روایت می‎كند كه امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) فرمود: پدر و مادرم فداى حسین باد كه در بیرون شهر كوفه كشته خواهد شد، به خدا قسم گویا مى‎بینم كه جانوران بیابان از انواع وحوش بر سر قبر او گردن كشیده و بر او می‎گریند و از شب تا صبح براى او مرثیه می‎خوانند.

 

گریه وحوش صحرا در شب عاشورا

شیخ طریحى در منتخب از طریق اهل بیت روایت كرده كه وقتى امام حسین(علیه‎السلام) شهید شد و جسم شریفش بر خاك كربلا افتاد و خون بدنش به روى زمین ریخت مرغى سفید آمد پر و بال خود را به خون آن حضرت آلوده كرد و پرواز نمود و بر شاخه درختى نشست. جماعتى از مرغان را دید كه به دانه و علف و آب مشغول هستند. به آنها گفت واى بر شما به لهو و لعب مشغولید و در طلب دنیا می‎باشید و حال آن كه امام حسین(علیه‎السلام) در زمین كربلا در این هواى گرم به روى زمین افتاده و خون از بدنش جارى گشته.

چون مرغان این را شنیدند همگى هم آواز شده به جانب كربلا پرواز كردند و چون رسیدند دیدند حسین (علیه‎السلام) سر بر بدن ندارد بى غسل و كفن بر روى خاك و خاشاك كربلا افتاده است. مرغان چون این منظره را دیدند صیحه زده و آغاز به گریه و زارى نمودند و خودشان را بر خون حضرت مالیدند و سر تا پاى خود را خون آلود كرده و هر كدام به جانب شهرى رفتند تا اهل عالم را از این فاجعه آگاهى دهند آن مرغى كه به مدینه آمد قبر پیغمبر را طواف كرد قطرات خون از او می‎چكید و می‎گفت: الا قد قتل الحسین بكربلا، مرغان دیگر اطراف او جمع شدند و بانگ نوحه برآوردند.

.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

نویسندگان
نظر سنجی
نظر خود را در مورد وبلاگ بگویید







صفحات جانبی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب

كد نوحه

كد مداحی



برای نمایش تصاویر منتخب  كلیك كنید